เทคนิคที่ผมลองใช้ก้คือเทคนิคที่ชาวดาดาเคยใช้มาแล้วดังที่ผม(แอบ)อ้างไว้พารากราฟบน แต่ผมดัดแปลงวิธีการนิดหน่อย โดยการที่ผมไปดูตามเสปชที่เพื่อนๆเข้ามาคอมเมนต์ แล้วลองหลับตาลากเมาส์ผ่านข้อความของเพื่อนๆ แล้วก็กอปปี้มาใส่ในโน๊ตเพด เอามาเสปชละนิดละหน่อยค่อยๆรวบรวมจนได้เนื้อเรื่อง(ที่ไม่เป็นเรื่อง) มา 1 หน้า หลังจากนั้นผมก็ลองเลือกทีละสามคำ และก็อปปี้มาต่อกันให้มี 9 คำในหนึ่งบรรทัด การเลือกกอปก็แล้วแต่มือพาไป ไม่สนเรื่องความหมายใดๆนะคับ

หลังจากนั้นก็กลายเป็น(อะไรไม่รู้ด้วย) 1หน้า ที่ทำทีว่าจะเป็นบทกวี ด้วยบางคำดันมีจังหวะที่ดูคล้ายสัมผัสเสียงกัน บางจะหวะก้อเกือบๆจะส่งความหมายอะไรออกมา เหมือนจะมีเรื่องราวแต่ก้อดูติดๆขัดๆ ก็สมควรแล้วที่คนเค้างงกัน (ผมก้องง) แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาครับ

นั่นเป็นเจตนาอย่างนึงนะครับ การที่เราได้เผชิญกับกลุ่มถ้อยคำ ที่ต่างคนต่างมาจากหลายๆคนซึ่งมีพื้นเพต่างๆกัน การได้อ่านแบบนี้สำหรับผม มันเป็นรสชาดที่ไม่คุ้นลิ้นดี ยิ่งคนอ่านไม่ได้เป็นคนทำขึ้นมายิ่งสนุก เพราะอยู่ดีๆดันมาอ่านเสปชนี้เข้า(หลายคนคงเด้งออกไปอย่างกูละงง) ผมว่านะภาวะแบบนี้ทำให้เราได้คิดไปต่างๆนานา(ไม่จำเป็นว่าต้องคิดดีๆนะคับ)

บางคนคงพยายามเชื่อมโยง บางคนพยายามหาความหมาย ว่าคนเขียนมันจะสื่ออะไร แต่บางคนก็คงเด้งออกไปก่อน(แป่ว) ไม่เป็นไร ถือว่าเรามาทดลองอะไรร่วมกันคับ เพราะคงจะไม่ค่อยมีใครเล่นอะไรแบบนี้ในเสปชเท่าไหร่นัก ถือว่าคุณซวยเอ้ยโชคดีแล้วกันที่ได้อ่าน เหอะๆ

ถ้าผมเขียนแล้วจบตรงนี้เลย จะดูว่าผมไร้สาระมั้ยนี่ อย่าเลยมีสาระกะเค้าหน่อยนึงดีกว่า ผมว่านะบางทีโลกที่เราอยู่ๆกันเนี่ยมีอะไรๆซ่อนอยู่ในความธรรมดาของมันนี่แหละ ขึ้นอยู่ว่าเราจะมองจะหาหรือจะเห็นมันตอนไหน ถ้าใครมองโลกนี้ในวิธีเดียว หรือวิธีเดิมๆจนเกินไป เราก็อาจไม่พบอะไรใหม่เลยก้อได้ เราลองมามองดูโลกนี้หรือชีวิตบนโลกนี้แบบกลับซ้ายกลับขวา พลิกหัวพลิกหางดู หรือสลับลำดับการดูใหม่กันดีมั้ย

"Fountain"
Marcel Ducham

ถ้าวันนึงบังเอิญคุณเดินเข้าไปในแกลลอรี่แห่งหนึ่ง แล้วพบกับงานศิลปะชิ้นข้างบนนี้ คุณรู้สึกอย่างไร ?

ในปี ค.ศ.1917 Marcel Duchamp ทำให้ห้องแสดงภาพงานศิลปะแห่งหนึ่งรู้สึกตกอกตกใจ โดยการนำเอาโถปัสสาวะของผู้ชายมาแสดงในนิทรรศการศิลปะภายใต้ชื่องานครั้งนั้นว่า"น้ำพุ"(Fountain)

กระบวนการอันนี้ ได้เริ่มต้นขึ้นมาราวช่วงต้นๆของศตวรรษที่ 20 เมื่อ Marcel Ducham ได้รวบรวม (หรือประดิษฐ์) ”found object” ขึ้นมา – อย่างเช่น โถปัสสาวะเซอรามิค, พลั่วตักหิมะ, ล้อรถจักรยาน มาใช้เป็นผลงานศิลปะ เป็นต้น – ทั้งนี้โดยช่วยสงเคราะห์ให้มันมีสถานะของศิลปะ ด้วยการจัดหาชื่อหรือ titles ให้กับพวกมัน และยังได้มีการเซ็นชื่อของศิลปินลงไปบนวัตถุเหล่านั้นด้วย(เพื่อเป็นการยืนยันถึงสถานะความเป็นศิลปะ เข้ามาแทนความเป็นเพียงแค่วัตถุ) การกระทำเช่นนี้ ได้สั่นสะเทือนแนวความคิดเกี่ยวกับมาตรฐานต่างๆของศิลปะอย่างมาก

ด้วยความสนใจในนวัตกรรมต่างๆของเขา(และของศิลปินลัทธิ Dada คนอื่นๆ), บรรดาศิลปินและนักประพันธ์ทางด้านดนตรีเริ่มที่จะทำโทษหรือแก้แค้นความโกลาหลกันตามปกติด้วยขนบประเพณีของศิลปะ John Cage ได้เป็นแม่แบบของการฟื้นฟูอันนี้ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2. John Cage ได้ประพันธ์ดนตรีขึ้นมาบนรากฐานของการโยนไม้อี้จิง(ไม้อี้จิง เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการเสี่ยงทายชนิดหนึ่งของจีน) ซึ่งได้สร้างสรรค์ดนตรีที่เป็นไปตามดวงขึ้นมา(aleatory music – ดนตรีตามยถากรรมหรือตามความบังเอิญ) เขาได้จัดงานคอนเสริทกลางแจ้งขึ้น ซึ่งผู้ฟังได้รับการเชื้อเชิญให้นำเอาวิทยุทรานซิสเตอร์มา และให้เปิดมันดังที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ไม่ว่าจะสถานีใดก็ตามที่ผู้ฟังต้องการ เพื่อให้มันสร้างเสียงดนตรีขึ้นมา.

ยังมีวิธีการทางวรรณกรรมอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งได้เป็นการขยายสื่อใหม่ๆออกไปอันถือได้ว่าเป็นนวัตกรรมใหม่ของวรรณคดี. Dadist Tristan Tzara, ผู้ซึ่งเขียนบทกวีโดยการโยนคำที่ได้ตัดมาจากหนังสือพิมพ์ต่างๆขึ้นไปบนอากาศแล้วปล่อยให้มันตกลงมา จากนั้นเขาก็จะแปะตัวพิมพ์คำเหล่านั้นเข้าด้วยกันตามที่มันล่วงหล่นลงมา (โดยไม่คำนึงถึงไวยกรณ์)(Zolberg, 1990).

จากบทความสังคมวิทยาศิลปะ เว็ปไซค์ของมหาวิทยาลัยเที่ยงคืน

ศิลปินคนสำคัญในกลุ่ม ดาด้า ที่ได้พลิกโฉมวิธีคิดและการทำงานศิลปะในคริสต์ศตวรรษที่ 20 อย่างถอนรากถอนโคน นั่นคือ มาร์เซล ดูชองป์ (Marcel Ducham) เขาเป็นคนที่ทำให้ วัสดุสำเร็จรูป ได้แจ้งเกิดในวงการศิลปะ อาจจะพูดได้ว่าเขาเป็นคนที่ปล่อยให้ศิลปะหลุดออกไปจากความสวยงามและงานฝีมือแบบเดิมๆ แล้วก้าวเข้าสู่ศิลปะที่เป็น รูป และ ความงาม ของ ความคิด

Cuban pianist Rubén González has lived through this century's greatest musical windstorms, from the emergence of son to salsa to Latin Jazz and more. Born in 1919, González also retired from playing professionally years before this, his debut CD, was even recorded. He reemerged in 1996 when World Circuit stopped in Cuba to record for several days. He ended up making a thrilling debut. This impromptu CD was cut in a day, and its limber vibe shines for all its uptempo looseness. González plays a rainbow of Cuban rhythms and prods his percussionists and lone trumpeter to great depths of conversation and great heights of flash. --Andrew Bartlett

วันนี้อ่านหนังสือเล่มนึงเล่นๆ อ่านผ่านๆ จนมาสะดุดกับประโยคนี้..

> อัลบั้ม Introducing... Ruben Gonzalez<

มีพนักงานร้านขายซีดีแห่งหนึ่ง เขียนบนเว็บไซด์ amazon.com ว่าเขาหยิบอัลบั้มนี้เปิดในร้าน ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็มีแฟนเพลงอย่างน้อย 12 คนที่อายุแตกต่างกัน เดินมาถามว่า คุณกำลังเปิดเพลงของใครรึ?

เหตุการณ์แบบนี้มิได้เกิดขึ้นง่ายๆ อย่างแน่นอน

ชักเริ่มสนใจตงิดๆขึ้นมาแล้ว..

อ่านต่อๆมาหนังสือเค้าก้ยังบอกว่า รูเบน กอนซาเลซเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่เดือนธันวาคม ปี 2003 ด้วยวัย 84 ปี เขาคือมนุษย์ที่ราย คูเดอร์ (เป็นนักกีตาร์ที่มีชื่อเสียงอีกท่านนึง) ให้คำจำกัดความว่า "นักเปียโนที่เก่งที่สุดที่ผมเคยรู้จัก"

ว่ากันว่า กอนซาเลซจะเล่นเปียโนด้วยลีลาที่ผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความสุข ซึ่งมันล้นหลามจนคนฟังมีความสุขไปด้วย

เขียนมาถึงตรงนี้ ผมขอสารภาพว่าผมยังไม่เคยได้ยลยิน เสียงเปียโนของปู่กอนซาเลซที่เค้าร่ำลือกันเลย

ผมขอเวลาไปมุดกูเกิลดูซักครู่..เพื่อความกระจ่าง

(ลองฟังเพลงกดที่นี่คับ)

อ่ะนะ.. ผมได้ลองฟังเพลงดูแล้ว (บางส่วนที่เค้าให้ฟังนั่นแหละ) ได้เห็นรูปหลายๆรูปของแกด้วย ทึ่งๆ และนับถืออ่ะ อายุขนาดนั้นยังเล่นดนตรี ยังออกอัลบั้ม ผมยังนึกไม่ออกเลยว่าถ้าเราแก่ตัวลงไป เราจะมีพลังงานขนาดแกมั้ย

อายุขนาดนี้ถ้าเป็นแถวบ้านเราคงนอนให้ลูกหลานเขี่ยเล่น ตามประสาคนไม่รู้จะทำไรในตอนแก่ แต่ผมเห็นแล้วรู้สึกละอายใจนะ รู้สึกว่าทุกวันนี้ยังไม่ค่อยพยายามจะทำอะไรกะเค้าเลย เหอะๆ เห็นพลังของแกขนาดนี้ เห็นผลงานของแกขนาดนี้

รู้สึกว่าเราต้องลงมือทำอะไรให้จริงจังบ้างละ (เช่นเล่นตีปังย่า.. แป่ว) อย่างน้อยๆตอน 70 -80 จะได้เท่ห์อย่างแกบ้าง.. (หูยย)

(เอ่อใครมีวิธีเสิชหาเพลง หรือวิธีโหลดเพลงมาฟังดีๆ ช่วยแนะนำผมหน่อยนะครับ ผมยังหาฟังเต็มๆไม่ได้เลย...ขอบพระคุณๆล่วงหน้าอ่ะคับ)

• ครั้งแรกที่อ่าน หูย..เพิ่งรู้ว่านักฟิสิกส์ ก้อ...ก้อ...กวนตรีนเป็นเหมือนกานน
• แค่คำตอบแรกที่ทำให้เค้าสอบตก ผมก้อว่ามานต้องเป็นตัวแสบแน่ๆตอบแบบนี้.. ชอบมาก
• อาจารย์(คงเป็นแบบนี้ทั่วโลก) ก็อยากให้ตอบให้ถูกขนบแบบแผน คือมันตอบได้ง่ายๆ ก็ทำให้มันตอบยากๆเข้าไว้
• คล้ายๆกะนักวิชาการบ้านเราจริงๆ.. ตอบคำถามไรทีก้อพูดให้มันดูยาก เขียนไรตามหนังสือ ก็ดูอลัง..ทั้งๆที่บางอย่างควรอธิบายให้เข้าใจ กลับอธิบายร้อยแปด ที่ทำให้เราไม่เข้าใจ ข้อนี้เป็นกันเยอะ..
• หลังจากคณะอาจารย์ไม่ขำกะมุขของนีล โบร์ ซึ่งกะไว้ว่าฮากลิ้ง กลับกลายเป็นว่ามุขผูกเชือกห้อยบารอมิเตอร์นั้น.....แป๊ก !!!
• การสอบใหม่เฮียนีลส์ ยังกวนทรีนได้อีกครั้ง ด้วยการนิ่ง 3 นาที ไม่ยอมเขียนคำตอบ..
• และแล้วคำตอบก็พรั่งพรู ออกมาราวกับบิ๊กแบงค์ (ไม่ค่อยเข้าใจหรอกบิ๊กแบงค์นี่ แต่เปรียบเทียบแล้วดูเกร๋น่ะ) เฮียแกซัดคำตอบซะอาจารย์ คงลงไปนอนชักแดดิ้น..
• แต่ละคำตอบล้วนแต่ประชดประชันองค์ความรู้ คณาจารย์ผู้ทรงภูมิ ( ถ้าผมเป็นอาจารย์ในวันนั้น ผมคงลาออกง่ะ อายมาน) ไม่รู้จะทำเช่นไร เพราะคำตอบอันใหม่ๆ มันแสบกว่าอันแรกซะอีก
• แล้วมันก็พิสูจน์ว่า เฮียเค้าเจ๋งจริง คำตอบมีมากกว่าที่อาจารย์คิดออกซะอีก
• รู้สึกเลยว่า เวลาเรามีปัญหา เราคิดน้อยไปรึป่าว เราคิดตรงไปรึป่าว หรือเราสร้างคำตอบสำเร็จรูปไปรึป่าว
• อย่าไปกลัวอาจารย์ เค้าแค่เรียนบางอย่างมาก่อนเท่านั้นเอง..ไม่ได้แปลว่าเค้าจะรู้ไปซะทุกเรื่อง..
• และที่สำคัญ คนเก่งๆมีอารมขัน อารมขันนี่แหละผมว่าคือความคิดสร้างสรร
• แต่ว่า..
• อาจารย์เหล่านั้นยังสืบทายาท(อสูร) มาจนบัดนี้อีกมากมาย หาได้ตามร้านสะดวกซื้อ
• แต่คนอย่างนีลส์ โบร์.. กลับเป็นยีนส์ที่ดื้อดึง ทำซ้ำยาก คงไม่ค่อยได้สืบทายาทฉลาดๆกวนๆแบบนี้นัก
• เราก็เลยมีแต่อาจารย์ นักวิชาการ นักการมือง ทนายความ ที่ห้อยบารอมิเตอร์กันถ้วนหน้า..
• เอ..วัง

จากคนครับ

ผู้เคยเรียนฟิสิกส์อย่างกระท่อนกระแท่น

และได้เกรด 2 2 1 2 2 0 ตามลำดับ

จนต้องไปเอ็นทรานส์สายศิลป์

และนำความเสื่อมเสียให้กับวงการศิลปะจวบจนทุกวันนี้..

โจทย์ข้อหนึ่งในข้อสอบวิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกนมีดังนี้

"จงอธิบายว่าท่านจะใช้บารอมิเตอร์วัดความสูงของตึกระฟ้าได้อย่างไร" 

บารอมิเตอร์ (barometer) คืออะไร? บารอมิเตอร์นี่ก็คือเครื่องมือวัดความกดอากาศนั่นเอง (อธิบายเพิ่มเติม อากาศนั้นมันมีน้ำหนักหรือมีแรงกดนั่น และแรงกดของอากาศนั้นเมื่ออยู่ในระดับความสูงที่เปลี่ยนไป ความกดอากาศก็เปลี่ยนไปด้วย)

นักศึกษาคนหนึ่งเขียนคำตอบลงไปว่า "เอาเชือกยาวๆ ผูกกับบารอมิเตอร์แล้วหย่อนลงมาจากยอดตึก แล้วก็เอาความยาวเชือกบวกความสูงบารอมิเตอร์ก็จะได้ความสูงของตึก"

อาจารย์ตัดสินให้นักศึกษาคนนั้นสอบตก

นักศึกษาผู้นั้นยืนยันต่ออาจารย์ที่ปรึกษาว่า คำตอบของเขาควรจะถูกต้องอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง และคำตอบของเขาก็สามารถพิสูจน์ได้ทางวิทยาศาสตร์

ทางมหาวิทยาลัยจึงตั้งกรรมการชุดหนึ่งมาตัดสินเรื่องนี้ และในที่สุดคณะกรรมการก็มีความเห็นตรงกันว่า คำตอบนั้นถูกต้องอย่างแน่นอน แต่เป็นคำตอบที่ไม่แสดงถึงความรู้ความสามารถทางฟิสิกส์ ดังนั้น เพื่อเป็นการแก้ข้อขัดแย้งที่เกิดขึ้น ทางคณะกรรมการจึงให้เรียกนักศึกษาคนนั้นมา แล้วให้สอบข้อสอบข้อนั้นอีกครั้งหนึ่งต่อหน้า โดยให้เวลาเพียง 6 นาที เท่ากับเวลาในการสอบข้อสอบเดิม เพื่อหาคำตอบที่แสดงให้เห็นถึงความรู้ทางด้านฟิสิกส์

หลังจากผ่านไป 3 นาที นักศึกษาคนนั้นก็ยังนั่งนิ่งอยู่ กรรมการจึงเตือนว่า เวลาผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้วจะไม่ตอบหรืออย่างไร

นักศึกษาหัวรั้นจึงตอบว่า เขามีคำตอบมากมายที่เกี่ยวกับฟิสิกส์ แต่ไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะใช้คำตอบไหนดี

และเมื่อได้รับคำเตือนอีกครั้ง นักศึกษาจึงเขียนคำตอบลงไปดังนี้

ให้เอาบารอมิเตอร์ขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกและทิ้งลงมา จับเวลาจนถึงพื้น ความสูงของตึกหาได้จากสูตร H=0.5g*t ยกกำลัง 2

หรือถ้าแดดแรงพอ ให้วัดความสูงบารอมิเตอร์แล้วก็วางบารอมิเตอร์ให้ตั้งฉากพื้นแล้ววัดความยาวของเงาบารอมอเตอร์ จากนั้นก็วัดความยาวของเงาตึก แล้วคิดด้วยตรีโกณมิติก็จะได้ความสูงของตึกโดยไม่ต้องขึ้นไปบนตึกด้วยซ้ำ

หรือถ้าเกิดอยากใช้ความสามารถด้านวิทยาศาสตร์มากกว่านี้ ก็เอาเชือกเส้นสั้นๆ มาผูกกะบารอมิเตอร์แล้วแกว่งเหมือนลูกตุ้ม ตอนแรกก็แกว่งระดับพื้นดิน แล้วก็ไปแกว่งอีกทีบนดาดฟ้า ความสูงของตึกจะหาได้จาก ความแตกต่างของคาบการแกว่ง เนื่องจากความแตกต่างของแรงดึดดูดจากจุดศูนย์กลางของมวล คำนวณจาก T = 2 พายยกกำลัง 2* รากที่ 2 ของ l/g

ถ้าตึกมีบันไดหนีไฟก็ง่ายๆ ก็เดินขึ้นไปเอาบารอมิเตอร์ทาบแล้วก็ทำเครื่องหมายไปเรื่อยๆ จนถึงยอดตึก นับไว้คูณด้วยความสูงของบารอมิเตอร์ก็ได้ความสูงตึก

แต่ถ้าคุณเป็นคนที่น่าเบื่อและยึดถือตามแบบแผนจำเจซ้ำซาก คุณก็เอาบารอมิเตอร์วัดความดันอากาศที่พื้นและที่ยอดตึก คำนวณความแตกต่างของความดันก็จะได้ความสูง

ส่วนวิธีสุดท้ายง่ายและตรงไปตรงมาก็คือ ไปเคาะประตูห้องภารโรง แล้วบอกว่า อยากได้บารอมิเตอร์สวยๆ ใหม่เอี่ยมสักอันไหม ช่วยบอกความสูงของตึกให้ผมทีแล้วผมจะยกให้

นักศึกษาคนนั้นคือ นีลส์ โบร์ ผู้ได้รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปีค.ศ.1922

---

นีลส์ โบร์ (Niels Bohr)

 คือใคร (คลิ๊กดูนะ) 

คนที่เรียนฟิสิกส์อะตอมคงรู้จักกันดี

ไงล่ะคับ..อ่านแล้วเป็นไง.. ผมชอบมากเลยนะเรื่องนี้

ไม่ได้ใช้คอมพิวเตอร์มาหลายวัน ด้วยสาเหตุหลบลี้ภัยธรรมมชาติ

ฟ้าฝนกระหน่ำ ไม่ทันได้ถามชื่อ แซ่

ยังดีที่ไม่เป็นไรมาก

มือไม่ได้แตะคอม สัมผัสเมาส์

เพราะต้องเคลื่อนย้ายหลบกายให้ปลอดภัย

..............

เห็นท้องฟ้า ท้องน้ำวันนั้น

บอกได้สั้นๆว่าเรา เป็นเพียงจุดเล็กๆบนโลกนี้

เบื้องบนจะเสกให้หายแว๊ป ไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ชีวิตเป็นแค่รอยต่อของการเกิดและความตาย

ก็ชีวิตห่วยๆ ดีๆ ของเราๆท่านๆ นี่แหละ

..............

เวลาสั้นๆที่ได้อยู่ได้อาศัยบนโลกนี้

เล่น เรียน รู้ ให้เต็มที่

เอาให้เละ หรือให้ลุ กันไปข้างนึง

วันที่ชีวิตใกล้กับความตาย

เราก็ต่างขอเพียงชีวิตรอด

...............

แต่เมื่อชีวิตรอด เวลาที่เหลือคืออะไร

แม้ไม่ค่อยเห็นดีงามนักกับการบ้าทำงาน

หรือคลั่งกับความสำเร็จ

แต่ก็ไม่เคยเห็นด้วยการการมีชีวิตเรื่อยเปื่อยเหมือนกัน

มนุษย์ถูกกำหนดเวลามาแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีเท่าไหร่แน่

..............

เราหมายถึงเวลาที่จะมีชีวิตอยู่

ช่วงเวลาที่ไม่แน่ว่าสั้นหรือยาวนี่แหละ

เรา คุณ ผม ท่าน

ได้ใช้ชีวิตอย่างที่ชีวิตควรจะเป็น

รึยัง..